Pigmenty nieorganiczne zapewniają większe bezpieczeństwo, są neutralne dla organizmu ludzkiego, przez co reakcje alergiczne są praktycznie wyeliminowane.

Pigmenty i ich zastosowanie w mikropigmentacji

    Mikropigmentacja jest zabiegiem dosyć skomplikowanym, ponieważ efekt końcowy warunkuje wiele czynników. Bardzo istotne są zastosowane pigmenty, gdyż wchodzą w reakcję z płynami ustrojowymi, pozostają w skórze na kilka lat a ich wybór musi gwarantować bezpieczeństwo i higienę. Dlatego ważne jest poznanie ich budowy chemicznej i fizycznej oraz  specyficznego zachowania w skórze. Dotyczy to również zrozumienia teorii koloru oraz specyficznego połączenia koloru skóry z zastosowanym barwnikiem.
Pigmenty używane w mikropigmentacji są kosmetykami dekoracyjnymi, które produkuje się w laboratoriach pod ścisłą kontrolą mikrobiologiczną a ich wprowadzenie na rynek jest poprzedzone skrupulatnymi badaniami toksykologicznymi. Muszą być hypoalergiczne, sterylne, nie zawierać konserwantów oraz substancji karcynogennych. 
Istotnym jest to, by podczas lat nie zmieniały koloru i były odporne na działanie światła. Ważny jest również rozmiar cząsteczek pigmentów: nie powinien być mniejszy od 6 mikronów, aby uniknąć migracji w rejony niepożądane, nie może z kolei przekroczyć 15 mikronów, ponieważ zbyt duże cząsteczki mogą pozostawać w skórze na zawsze.

Skąd pochodzą? 

    Często słyszy się pytanie dotyczące pochodzenia pigmentów. Trudno rozpatrywać w dzisiejszych czasach produkty naturalne, gdyż wiele substancji stosowanych w kosmetologii uzyskuje się w procesach biotechnologicznych. Są one często o wiele bezpieczniejsze niż produkty czysto naturalne. Stosowanie barwników pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego w pigmentach jest zabronione, z tego powodu unika się nazywania barwników naturalnymi.
Dzieli się je raczej ze względu na ich kompozycję chemiczną, czyli na pigmenty organiczne i nieorganiczne. Zarówno jedne, jak i drugie mogą być uzyskane w sposób naturalny lub syntetycznie i właśnie te otrzymywane w laboratoriach są stosowane w mikropigmentacji.

Pigmenty organiczne

Tworzone są one ze składników pochodzenia mineralnego. Jest to głównie węgiel lub jego związki z wodorem, tlenem i azotem. Ponieważ są to związki nietrwałe i bardzo szybko eliminowane przez organizm, muszą być stabilizowane przy użyciu cząsteczek oleistych lub proteinowych czy wodorotlenku glinu, które otaczają cząsteczki pigmentu i zabezpieczają ich trwałość w skórze. Pigmenty organiczne charakteryzują się większa intensywnością, świetlistością i dają w efekcie naturalny kolor, ale są z kolei bardzo wrażliwe na światło i zabiegi z kwasami, przez co ulegają szybszej eliminacji. Ich cząsteczki są w porównaniu z organicznymi mniejsze, przez co zwiększa się ryzyko migracji pigmentu, jego nierównomierne rozłożenie i zmiana koloru. Są także mniej tolerowane przez organizm ludzki i częściej dają reakcje alergiczne, chociaż już coraz rzadziej. Używa się je w większości do uzyskania odcieni świetlistych czerwieni, pomarańczy, żółci oraz do ocieplania kolorów brązowych i różowych. Aby zwiększyć ich trwałość, producenci mieszają je z pigmentami nieorganicznymi.

Pigmenty nieorganiczne 

Pigmenty te są uzyskiwane z minerałów. Głównie są to tlenki, krzemiany, glinokrzemiany, siarczki, sole różnych metali w szczególności tlenek żelaza, tytanu, chromu. Tlenki żelaza tworzą gamy kolorów brązowych, czerwonych matowych, żółtych i czarnych. Aby uzyskać tony jaśniejsze, stosuje się dwutlenek tytanu, który ma działanie nie tylko rozjaśniające, ale również kryjące, i jest używany w pigmentach cielistych, beżowych do pigmentacji medycznych (kamuflaż blizn, imitacja brodawki). Kolory zielony i niebieski uzyskuje się z tlenków chromu i żelazocyjanku żelazowego. Używa się też innych pigmentów naturalnych, takich jak tlenek cynku, ochra, glinki białe i zielone, sole baru, alizaryn, czy malachit. Pigmenty nieorganiczne zapewniają większe bezpieczeństwo, są neutralne dla organizmu ludzkiego, dzięki temu reakcje alergiczne są praktycznie wyeliminowane. Ich kompozycja chemiczna powoduje, że kolory są bardziej matowe, mniej intensywne i mniej błyszczące. Cząsteczki są bardziej homogeniczne, nie przekraczają 15 mikronów, przez co nie migrują zbyt głęboko, są również bardziej stabilne oraz odporne na działanie kwasów i światła, dzięki czemu utrzymują się w stanie niezmienionym. Barwnik rozkłada się równomiernie i ulega stopniowej degradacji. Wyjątkiem jest pigment biały – dwutlenek tytanu lub tlenek cynku - którego rozmiary przekraczają  15 mikronów i który nigdy nie zostanie usunięty całkowicie z organizmu. Dlatego należy bardzo ostrożnie stosować kolory białe, beżowe czy jasnoróżowe, ograniczając się do kamuflażu.

Dobór właściwego pigmentu

    Pigmenty są w postaci pudru, a więc aby mogły być wprowadzone w skórę, w procesie produkcji muszą być rozpuszczone w płynach. Jest to mieszanka wody, alkoholu izopropylowego, glicerolu, gliceryny lub jej pochodnych oraz innych związków pomocniczych dopuszczalnych w kompozycji po przeprowadzeniu skrupulatnych badań przez producenta .
Wybór rodzaju pigmentu, jego koloru, stworzenie odpowiedniej mieszanki oraz  prawidłowe wykonanie techniczne daje w sumie właściwie przeprowadzony zabieg.
Trzeba wziąć pod uwagę, że powierzchnia zabiegowa zdolna jest do przybierania różnych odcieni, które dają w efekcie końcowym sumę aplikowanego pigmentu i koloru skóry. Dlatego tak ważne jest właściwie zrozumienie teorii koloru oraz dobór pigmentu indywidualnie dla każdego klienta/pacjenta. Należy pamiętać, że naturalny kolor skóry jest typowy dla danej rasy i uwarunkowany genetycznie. Istotne są również różnice indywidualne w tej samej rasie oraz różnice pomiędzy poszczególnymi partiami skóry u tej samej osoby.

Każdy typ skóry można zakwalifikować do określonego subtonu, który wyznaczamy obserwując jej kolor bez makijażu w świetle dziennym. Dodatkowo obserwujemy kolor opalenizny, obecność przebarwień i odbarwień na skórze, naturalny kolor włosów ( brwi, rzęsy, włosy na  głowie), kolor tęczówki oraz naturalny odcień czerwieni wargowej. Istotna jest prawidłowa ocena i zakwalifikowanie do danej gamy kolorystycznej ciepłej lub zimnej. Właściwa ocena determinuje późniejszy wybór pigmentu. Niewłaściwie wybrany barwnik może zepsuć cały efekt końcowy pomimo poprawnego wykonania technicznego. Można zatem powiedzieć, że skóra w mikropigmentacji jest pewnym rodzajem filtra, który modyfikuje aplikowany pigment, przystosowując go do swojego własnego, naturalnego koloru i tonacji. Trzeba zdać sobie sprawę również z tego, że nie stosuje się czystych pigmentów lecz kompozycje chemiczne otrzymywane w laboratorium, które składają się z wielu cząsteczek różnych pigmentów reagujących w odmienny sposób. Daje to odmienne efekty u poszczególnych osób. Z tych powodów w mikropigmentacji nigdy nie stworzy się efektu ekranu w aplikacji pigmentu.
Nigdy nie aplikujemy pigmentu, którego życzy sobie klient/pacjent, ponieważ nie pracujemy na strukturze nieprzejrzystej, na której obserwujemy tylko kolor stosowany, ale na skórze, która posiada strukturę przeźroczystą i która unifikuje swój pigment naturalny z kolorem stosowanego pigmentu.

Tworzenie mieszanek

W tworzeniu mieszanek należy kierować się kilkoma ważnymi zasadami. Przede wszystkim nie mieszać pigmentów różnych producentów, ponieważ mogą się różnić bazami i może dojść do nieprzewidzianej interakcji. Nie wolno również mieszać więcej niż dwa pigmenty, w przeciwnym razie efekt może być nieprzewidywalny, oraz nie dodawać do mieszanki pigmentu białego z wyżej wymienionych względów.
Należy pamiętać, że stosując tę samą mieszankę pigmentu dla dwóch różnych klientek nigdy nie otrzymamy tego samego efektu końcowego. Trzeba rozumieć, że kolor finalny nigdy nie jest  dokładnie taki sam jak zastosowany. Właściwy kolor jest widoczny dopiero po 4 tygodniach. Wprowadzenie pigmentu w skórę do warstwy podstawnej naskórka wywołuje uraz spowodowany penetracją igły. To inicjuje procesy obronne w organizmie, a co za tym idzie eliminację pigmentu. Przez następne kilka dni (4-7) następuje naturalny proces gojenia, a kolor wydaje się ciemniejszy od wyjściowego. Podczas następnych 8-10 dni pigment, który został w wyższych partiach naskórka, zostaje usunięty w procesie złuszczania, co powoduje, że implantowany pigment staje się jaśniejszy, a nawet w niektórych przypadkach niewidoczny. W ciągu  następnych  5-6 dni pojawiają się nowe komórki, część pigmentu jest wyeliminowana przez naczynia krwionośne i limfatyczne w procesie fagocytozy. Oprócz tego cząsteczki pigmentu leżące w pobliżu mieszków włosowych są eliminowane przez ujścia gruczołów łojowych  Do ok. 28-30 dni od zabiegu, kiedy proces regeneracji zostaje zakończony, pigment zostaje utrwalony. Dopiero po tym okresie należy zweryfikować wykonaną pracę i zadecydować o ewentualnej korekcie i zmodyfikowaniu mieszanki pigmentu. 

Anna Marcjasz
Główny Specjalista Ogólnopolskiej Szkoły Mikropigmentacji Clarena

www.clarena.pl

Chcesz zamieścić swój artykuł? Nie zastanawiaj się! Napisz do nas. Czekamy na Twoją wiadomość - Ten adres e-mail jest ukrywany przed spamerami, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce, by go zobaczyć  

Opinie (1)